Glavna > Biblioteka > Laza Kostic' > Santa Maria della Salute

Laza Kostic'

Santa Maria della Salute

Oprosti, majko sveta, oprosti,
     shto nashih gora pozhalih bor,
na kom se, ustuk svakoj zlosti,
     blazhenoj tebi podizhe dvor;
prezri, nebesnice, vrelo milosti,
     shto ti zemaljski sagreshi stvor:
Kajan ti ljubim prechiste skute,
Santa Maria della Salute.

Zar nije lepshe nosit' lepotu,
     svodova tvojih postati stub,
nego grejuc'i svetsku lepotu
     u pep'o spalit' srce i lub;
tonut' o brodu, trunut' u plotu,
     djavolu jelu a vragu dub?
Zar nije lepshe vekovat' u te,
Santa Maria della Salute?

Oprosti, majko, mnogo sam strad'o,
     mnoge sam grehe pokaj'o ja;
sve shto je srce snivalo mlado,
     sve je to jave slomio ma',
za chim sam chezn'o, chemu se nad'o,
     sve je to davno pep'o i pra',
na ugod zhivu pakosti zhute,
Santa Maria della Salute.

Trovala me je podmuklo, gnjilo,
     al' ipak nec'u nikoga klet';
shtagod je muke na meni bilo,
     da nikog za to ne krivi svet:
Jer, shto je dushi lomilo krilo,
     te joj u jeku dushilo let,
sve je to s ove glave sa lude,
Santa Maria della Salute!

Tad moja vila preda me granu,
     lepshe je ovaj ne vide vid;
iz crnog mraka divna mi svanu,
     k'o pesma slavlja u zorin svit,
svaku mi mahom zalechi ranu,
     al' tezhoj rani nastade brid:
Shta c'u od milja, od muke ljute,
Santa Maria della Salute?

Ona me glednu. U dushu svesnu
     nikad josh takav ne sinu gled;
tim bi, shto iz tog pogleda kresnu,
     svih vasiona stopila led,
sve mi to nudi za chim god cheznu',
     jade pa slade, chemer pa med,
svu svoju dushu, sve svoje zhude,
— svu vechnost za te, divni trenute!
— Santa Maria della Salute.

Zar meni jadnom sva ta divota?
     Zar meni blago toliko sve?
Zar meni starom, na dnu zhivota,
     ta zlatna voc'ka shto sad tek zre?
Oh, slatka voc'ko, tantalskog roda,
     shto nisi meni sazrela pre?
Oprosti meni greshne zalute,
Santa Maria della Salute.

Dve u meni pobishe sile,
     mozak i srce, pamet i slast.
Dugo su bojak strahovit bile,
     k'o besni oluj i stari hrast:
Napokon sile sustashe mile,
     vijugav mozak odrzha vlast,
razlog i zapon pameti hude,
Santa Maria della Salute.

Pamet me stegnu, ja srce stisnu',
     utekoh mudro od srec'e, lud,
utekoh od nje — a ona svisnu.
     Pomrcha sunce, vechita stud,
gasnushe zvevde, raj u plach briznu,
     smak sveta nasta i strashni sud. —
O, svetski slome, o strashni sude,
Santa Maria della Salute!

U srcu slomljen, zbunjen u glavi,
     spomen je njezin sveti mi hram.
Tad mi se ona od onud javi,
     k'o da se Bog mi pojavi sam:
U dushi bola led mi se kravi,
     kroz nju sad vidim, od nje sve znam,
za shto se mudrachki mozgovi mute,
Santa Maria della Salute.

Dodje mi u snu. Ne kad je zove
     silnih mi zhelja navreli roj,
ona mi dodje kad njojzi gove,
     tajne su sile slushkinje njoj.
Navek su sa njom pojave nove,
     zemnih milina nebeski kroj.
Tako mi do nje prostire pute,
Santa Maria della Salute.

U nas je sve k'o u muza i zhene,
     samo shto nije briga i rad,
sve su miline, al' nezhezhene,
     strast nam se blazhi u rajski hlad;
starija ona sad je od mene,
     tamo c'u biti dosta joj mlad,
gde svih vremena razlike c'ute,
Santa Maria della Salute.

A nasha deca pesme su moje,
     tih sastanaka vechiti trag;
to se ne pishe, to se ne poje,
     samo shto dushom probije zrak.
To razumemo samo nas dvoje,
     to je i raju prinovak drag,
to tek u zanosu proroci slute,
Santa Maria della Salute.

A kad mi dodje da prsne glava
     o mog zhivota hridovit kraj,
najlepshi san mi postac'e java,
     moj ropac njeno: "Evo me, naj!"
Iz nishtavila u slavu slava,
     iz beznjenice u raj, u raj!
U raj, u raj, u njezin zagrljaj!
Sve c'e se zhelje tu da probude,
     dushine zhice sve da progude,
zadivic'emo svetske kolute,
     zvezdama c'emo pomerit' pute,
suncima zasut' seljanske stude,
     da u sve kute zore zarude,
da od miline dusi polude,
Santa Maria della Salute.

~ KRAJ ~

1909. g.